Eenzame lente

De tijd laat sporen achter en hoewel ze alle wonden geneest, blijven de littekens bestaan. Er is te veel gebeurd en er is al te veel meegemaakt. Te veel gezien en te veel mensen zijn heengegaan. Te veel gewaagd en te veel verloren. Het leven is zwarte sigarettenrook in de onschuldige, nietsvermoedende longen van de jeugd en naïviteit. Het hoofd is verdoofd door de roes van de vele lichtjes van de voorbijglijdende momenten en het hart dient, zonder het te weten, als asbak voor de kwetsbare zielen van degenen die moedig genoeg zijn om lief te hebben. Je dwaalt door de nacht en de stad en alles voelt een beetje vreemd aan. Zodra je je in deze straten, die op loopgraven lijken, omkijkt, schieten herinneringen je te binnen, gehuld in zoete melancholie. Waar de gedachten ook heen leiden, ze brengen je niet naar je bestemming. Je verlangt naar een moment waarop je even boven water komt uit de draaikolk die je door het leven slingert, een korte zucht van verlichting, ook al verandert er niets. Dus loop je de trap af naar een schitterende gewelfde zaal en merk je hoe je, voor slechts één nacht, het verdriet kunt dwingen te verdwijnen. Dus ga je midden in de drukte staan, word je één met de euforie die je omringt, en dans je. Je wilt alleen maar dansen. Dat is precies de spirit die LONELY SPRING drijft. LONELY SPRING wil geen definitieve oplossingen bieden voor alle vragen die hen en hun publiek bezighouden, maar ze bieden de buitenbeentjes daarbuiten een moment waarop ze samen even nieuwe kracht kunnen putten. LONELY SPRING bestaat uit drie jongens die elkaar al sinds hun schooltijd kennen en samen muziek maken. Destijds nog in een repetitieruimte in een stadje met 7000 inwoners. Maar de dromen waren groot en de wil om ze te verwezenlijken was net zo sterk. Ze wilden iets veranderen, ze wilden dat de wereld zou veranderen. Hun helden hebben hen bewezen dat je alles kunt bereiken als je steeds weer opstaat en je stem laat horen, als je, telkens wanneer je jezelf kwijtraakt, zingt voor de wereld en voor jezelf. Daarbij komt LONELY SPRING met een krachtige pop-punk-emo-attitude. Hun muziek wordt gedragen door hymne-achtige refreinen die al na één keer luisteren voor altijd in je hoofd blijven hangen. Ondersteund door punky drums en stuwende baslijnen, die doen vermoeden dat Travis Barker en Mark Hoppus ze zelf hebben gespeeld. Aangevuld met melodieuze zang die klinkt alsof Avril Lavigne en Panic! At the Disco een kind hebben verwekt terwijl ze naar American Pie keken.