Een chanson – dat is een drama van drie minuten. Bijna niemand kon het zo muzikaal en zo poëtisch vertellen als Jacques Brel, geboren in 1929 in Brussel, veel te vroeg overleden in 1978 in Parijs. Hij was de held onder de chansonniers: groots in zijn pijn, zijn brutaliteit, zijn tederheid en zijn drang naar vrijheid en avontuur. Oud zijn zonder ooit volwassen te worden. Elk meisje snoepjes aanbieden in plaats van bloemen, want snoepjes verwelken niet, verliefdheid wel. Houden van het vlakke land, waar de wind uit alle windstreken kan komen om zijn verhalen te vertellen. Huilen om de ontrouwe vrouwen in Amsterdam, in plaats van op ze te pissen. De elegantie van zwarten en de moed van joden bewonderen. Zich afvragen waarom de mensen in de metro eruitzien als verdronkenen en of de lente een goed moment is om te sterven. Wachten op de gekte van de vermoeide burgers, de terugkeer van de geliefde en de oudste tango ter wereld.
Natanaël Lienhard is half Fransman van geboorte en opgegroeid met Franse chansons. Nu zingt hij een hele avond lang de muziek van Jacques Brel en vertelt hij de verhalen achter zijn liedjes. Hij wordt begeleid door een strijktrio en de pianist en componist Jacob Bussmann, die de 16 muzikale miniaturen op verfijnde en gevoelige wijze heeft gearrangeerd.
