Wolfgang Amadeus Mozart speelde zijn laatstepianoconcertzelf op de pianotijdensde wereldpremière in 1791 – in het laatste symfonieconcert van dit seizoen zien we algemeen muziekdirecteur Justin Brown als pianist en dirigent. Hetpianoconcert in B-majeuris met de composities van Bruckner verbonden doordat Mozart in het eerste deel een derde thema introduceert, wat destijds nog ongebruikelijk was. Maar ook de chromatische gewaagde passages wezen vooruit naar de toekomst. De buitengewone kwaliteit van dit virtuoze concert berust op de symfonische opbouw, die al vooruitwijst naar Beethoven. De 60-jarige Anton Bruckner was erg trots toen zijnZevende symfoniehem het eerste onbetwiste succes van zijn carrière opleverde. Hij was een eigenzinnige man, die onverstoorbaar zijn eigen weg ging en juist daardoor een onvergelijkbare muzikale taal ontwikkelde. In het langzame deel vanzijn Zevende herdenkt hij de dood van de door hem vereerde Richard Wagner. Diens harmonische vernieuwingen gaven Bruckner de mogelijkheid tot een ongehoorde muzikale architectuur, waarin zijn beeldende muziek in al haar grootsheid tot uiting kan komen – waarlijk een grandioos hoogtepunt na een decennium van uitmuntende concerten!
