Het hele plein strekte zich oorspronkelijk uit van de Landgraben via de Erbprinzenstraßetot aan de Kriegsstraße. Rond 1800 werd de tuin, die bij een kasteeltje van erfprins Karl Ludwig en zijn echtgenote Amalie hoorde, aangelegd in de stijl van de Engelse tuininrichting. De Erbprinzenstraße, een open openbare straat die de tuin in tweeën deelde, kreeg in die tijd als grotten vormgegeven afdalingen die beide delen ondergronds met elkaar verbonden. Na de vroege dood van de troonopvolger liet de markgravin in het zuiden van de tuin een gedenkteken voor haar overleden echtgenoot en aan de Ritterstraße een eigen gebouw oprichten.
Aangezien de markgraven en latere groothertogen van Baden in de loop der eeuwen een veelzijdige verzameling hadden aangelegd van munten, wapens, mineralen, natuurlijke producten, oudheden en boeken hadden verzameld, werd in de tweede helft van de 19e eeuw een uitbreiding van de hofbibliotheek en de wetenschappelijke collecties gepland. De architect Karl Josef Berckmüller kreeg de opdracht om een nieuw gebouw te ontwerpen en de inrichting van het plein te regelen. In renaissancestijl verrees op de zuidelijke helft van de tuin het nieuwe collectiegebouw, het huidige natuurhistorisch museum, en aan de noord- en oostzijde werd het plein afgesloten met particuliere woningen. De gebouwen voor ondernemers en fabriekseigenaren waren op de begane grond, die bestemd was voor commerciële doeleinden, samengevoegd door een uniforme arcade.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de bebouwing verwoest. Eerst werd op het plein een van de verzamelplaatsen voor het puin ingericht, voordat men in de jaren vijftig begon met het opnieuw opbouwen van de gebouwen.
Tegenwoordig wordt het plein vaak gebruikt voor evenementen.
